Deleuze’ün felsefesinin dayandığı dönüşümler:

Actualization –Realization

Multiplicity –Essence

Morphogenetic process –Identity

Immanent to the material world –Factors that transcend the realm of matter and energy

Essences of processes –Essences of objects

Differential geometry –Analytical geometry
Gauss –Descartes
Reiman –Fermat, Einstein

kavramlar / teoriler:

The structure of spaces of possibilities
The regularities exhibited by morphogenetic processes

Manifold: variable number of dimensions and absence of a higher dimension imposing an extrinsic coordinate on the others. This defines a new state combined by many that does not need unity in order to form a system. Thus, an object’s instantaneous state becomes a single point, but the space that the object is embedded becomes more complex.

difference and repetition

the space of possible states

Models of physical processes:
1. the number of relevant ways in which an object can change,
2. relating those changes to one another using (differential calculus) while essences are traditionally singularities

State space

Progressive differentiation

Active transformation responses of the objects to events that occur to them.

Essences point to a clear and distinct nature, multiplicities point to a obscure and distinct nature. One of the metaphors used to define multiplicities is from biology: the process of a fertilized egg becoming a fully developed organism with tissues and organs. The other metaphor is from math (theory of groups): the property of invariance in transformations; and invariance is related with the degree of symmetry of a geometrical object. Some transformations may be symmetry breaking and these are called bifurcations.

According to Deleuze, multiplicities are concrete universals unlike essences which are abstract entities. The difference is the relationship among essences and among multiplicities: essences co-exist side-by-side sharply distinguished from one another, concrete universals should be thought as meshed together into a continuum.

Multiplicities give form to processes, not to final product.
A multiplicity is a nested set of vector fields related to each other by symmetry-breaking bifurcations, together with the distributions of attractors which define each of its embedded levels.

The distinction between metric and non-metric spaces

Topology: the geometry in which many discontinuous forms have blended into one continuous form.

Extensive and intensive physical properties

Virtuality

The four categories that should be avoided while thinking about the virtual:
Resemblance,
Identity
Analogy, and
Opposition /Contradiction

  etienne jules marey, chronophtographie

From my point of view “Modernism” seems like a process of everchanging questioning.

You just try to understand the world around you by questioning everything and redefining all. By the time you reach a common point of understanding in the community, you realize that something feels wrong or uncomfortable. So that the definitions that you have just created are not good enough a cup to keep the context you put in anymore.

So you go on and create a new question or a new definition or a new point of view. So that you get isolated once again from the community…

This “system” of questioning repeats itself as long as you keep playing along or in other words you are “Modern” as long as  you keep questioning.

geçen derslerin birinde koman ve matematik üzerinde konuşmuştuk.

işleyişin devamlılığı..bu metinde yeralan örneklerde benim için bir dinamik potansiyelin sürekli var oluşu  çok enteresan. yani bir alışverişin, canlı bir oluşun, olagelişin bu heykellerde devamlı ‘present’ olduğunu düşünüyorum.

öte yandan zaten ayakta duran her nesne için, özellikle canlı varlıklar bu “ayakta kalış”, süre geliş, “var”olageliş, oluşum durumundan söz edilebilir.

gene de kinetik ya da “animate” heykellerde bir çeşit uyum yerine gerginlik, salıverme yerine karşı koyuş…bir pazarlık olduğunu söyleyebilir miyiz?

http://wayback.v2.nl/Organisatie/V2Text/Theory/ArchConfE.html#NOX

Lars Spuybroek on “Vision Machine”.  

A drawing is a system of reductions, as opposed to the machine. The process of design starts with a diagram, meaning a simple system. All the Information is set into the diagram, which can inform the whole process. The machine enables us to work simultaneously on several locations, in several moments and in that sense, the system becomes a complex structure. All the fragments of information can integrate in their influences and in their solutions. The machine combines perceptual interests, actions, data and structural analysis. The result of the network of information takes shape as a form. It is important to clarify, that the form does not react to the information, but processes the information. The system in the software is always influenced by forces, which inserted as data, so the lines of the form have a specific character. They are made with control points connected with strings, which create a curve. Running the system during time, results variety of informed curves. The responsiveness of the system is distributed in the whole space, therefore there is no defined space but a very active concept of material.The organisation is diagrammatic, meaning it is related to specific circumstances.The lines and the points share the same continuum because they all informed by directions and all the trajectories are negotiated by the curve. The machine work is a topological medium.

In topology all curves relate to each other, so the system is able to achieve information and re-structures itself, meaning can create more complex diagram in time, which is more coherent and legible.

The programme – a museum of the Beaux-Arts, which has to inhabit 250 drawings.  Mechanistic diagram of behaviour

ana kavramlar:

1. novelty
2. object
3. time
4. movement
5. event

yan kavram ve terimler:

abstractions, actual, actualization, actuality, creation, cybernetic, differentiation, dynamic and uncertain processes, eidetic / eidos, emergence, energy, evolution, heuristic and cosmological model, invention, limitation, morphogenetic, movement, possible, possibility, resemblance, transformation, virtual 

ikili kavramlar:

time – space

becoming – being

representation – reality possible – real

actualization – realization 

yazarın tartışmaya açtığı temalar: 

1. emergence and evolution of form ya da being ve becoming arasındaki ayrım

s: 6 “it is precisely [the emergence and evolution of form] that is indisputably at the heart of all formal aesthetic practice in general, and design practice in particular.”  s: 11 Kwinter’e göre, zaman yerine mekana atfedilen önemin sorunsallaştırılması varlık ve oluş arasındaki farkın yeniden gündeme getirilmesini sağlayacaktır. 

2. “Possible/olası olanın” “real/gerçeğin” bir önceki safhası olmakla sınırlı olmadığı

s: 7 Kwinter, Henri Bergson’un felsefesine de dayanarak actuality’nin altında yatan possiblity dünyası olduğu düşüncesine karşı çıkıyor. Bu ikilik ve öncelik sonralık ilişkisi Kwinter’e göre bilimsel, teolojik, tarihsel ve politik geleneklerimizi kökten etkiler. Bu ikiliğin köklerini de Palton’un idealar dünyası ve biçimler dünyası arasında kurduğu ayrımda da bulabiliriz. (Kwinter’in eidetic pathway olarak kastettiği.) S: 8 Kwinter’in argümanı ise, olası olanın/ possible’ın gerçeklik öncesi bir durum olmayıp gerçekleştirilmemiş/varlık bulmamış (no actuality) bir gerçeklik olduğudur.  Kwinter’e göre sanal olanın gerçeklikle ilişksindeki nüans, gerçekleşme ile varlık bulma arasında. “virtual does not have to be realized, but actualized.” 

3. Novelty, Creation 

Yukarıdaki tartışmaya bağlı olarak başka bir soru ise novelty/yeniliğin ne olup olmadığı ile ilgili. S:11 yeni olan nasıl ortaya çıkıyor? Daha önce var olmayan bir şey nasıl var oluyor ve olmaya devam ediyor? (yenilik kavramıyla birlikte ister istemez fark/ayrım, dönüşüm ve değişim kavramları da sorgulanıyor.)  “Realization of possible / Olası olanın gerçekleşmesi” ve “creation through actualization-differentiation / ayrım süreciyle yaratış” birbirinden içsel olarak farklı ve birbirine indirgenemeyecek süreçler.  s: 11 “yeni”yi sorunsallaştırmak için dört şart var:

1. nesne kavramı yeniden tanımlanmalı
2. zaman kavramı yeniden ele alınarak sunulmalı
3. hareket, birincil bir kavram haline gelmeli (eç soru: hareket olmadan zamanı kavrayamaz mıyız?)
4. hepsini kapsayan olay teorisi ve politikası yapılmalı.

Bu soru ve olgular sosyal ve algısal alanlarla yakından ilgili, çünkü ancak bu alanların içinde nesne ve mimari var olabilir.  

4. Nesne sorusu 

s: 11 Nesnenin onu çevreleyen mekanla ve diğer nesnelerle ilişkisi nedir? Buna bağlı olarak öznenin durumu nedir? s: 12 Bu tartışmalar bağlamında tasarım düşüncesi ve uygulamalarının ilerleyebileceği iki güzergâh/yol öneriyor Kwinter. Bu iki yolun önemli bir misyonu var, o da mimarlığın bir zamanlar kültürü ve sosyal yaşamı dönüştürebilen rolünün yeniden kazanılması.1. yol: nesne kavramının yeniden ele alınması; nesnenin, özellikle mimarlık nesnesinin içerdiği sosyal mekanizmaların,kurumsal işleyişlerin algılanması;2. yol: hareketin ve olayın öncelik kazanması; mekanın yerine zamanın öne çıkacağı temsil ve uygulamaların kullanılması.  s:13 bunların neticesinde mimarlık dar tanımlamalarından, estetik yargılara bağlı akademik kategorizasyonlardan sıyrılarak uygulama(lar)nın tarihi olarak ele alınabilir. s:14 Kwinter’ın uygulamadan kastettiği, mimari yapı ya da herhangi bir nesne değil; sosyal dünyada belli bir süre etkili olmuş olan bazı iktidar örnekleridir. s: 15 bir anlamda bu iktidar örnekleri, Foucault’nun teorisine paralel olarak, sosyal düzenleyiciler olarak işlev gören aletler/düzenekler olarak da görülebilir. Bu düzeneklere bazı örnek de veriliyor: Benedikten manastırında günleri saatlere bölen çanlar; s: 17 hatta manastırın kendisi; Bentham’ın panatoptikonu; ve özellikle ikinci dünya savaşı sırasında kitleler üstünde kullanılan hoperlörler. s:22 Kwinter’a göre, yukarıdaki mekanizmalarla birlikte ve lineer perspektifin bulunuşu, niceliksel yöntemler epistemolojik bağlamda mekanın zamanının önüne geçişini gerçekleştirmiştir. Ayrıca, mekanın zaman kavramının önünde oluşunun ise kapitalist süreçlerle yakından ilgili olduğunu savlanıyor.  Zamanı ve öngörülemeyeni içeren süreçlere örnekler veriliyor:s: 26 Kalıplanmış buz ile yağan kar tanesi arasındaki fark,s: 28 Dalga sörfçüsünün deniz üstündeki rotası,s: 29 Kaya tırmanıcısının kaya formlarına ve yer çekimine karşı kaslarının verdiği tepkiler  s: 31 bu örneklerde zamana ve şartlara bireyin kendisini bırakmasına dair ilkeler söz konusu.  

Yazıdaki argüman kuruluşlarında olası problemler: 

mekanın önceliğini azaltmak isterken bu sefer zamanın, mekanı yadsıyan önceliğinden bahsediliyor. Bir başka deyişle, acaba başka bir indirgemecilik tehlikesiyle karşı karşıya olabilir miyiz? Yazı oldukça fragmenter; ilginç kavramlar ve tartışmalar nerdeyse birbirine zorla bağlanarak bir bütün kurulmaya çalışılmış. Bir yerden sonra birbiriyle ilişkili olmayan kavram yoktur gibi bir sonuca doğru gidiyoruz ve bu okumayı zorlaştırıyor.  Zamanın mekana, hareketin nesneye, oluşun varlığa önceliğini anlatmak üzere kullanılan argümanlar, örneğin “mimarlığın bir zamanlar sahip olduğu dönüştürücü rol” gibi tümceler, havada kalıyor. Öne sürülen güçlü argümanlara örnek verilmezse sadece yazarın sözüne güvenmek zorunda kalıyoruz ve okuyucular olarak kendi içimizde tartışmaya devam edemiyoruz.  Yazarın kurduğu epistemolojik ayrımlar açık değil ve başkasında eleştirdiği genellemeleri kendi yapıyor gibi geldi bana. Bilim adamları ve bilim kuramcıları bile kendi aralarında doğadaki düzen üstüne 17.yy.dan beri yoğun olarak tartışırken ve pek çok fikir ayrılığı varken, tüm bilim teorisini tek bir bakış açısıyla kategorize etmenin haksızlık olduğunu düşünüyorum. Örneğin: 1. Einstein’a göre, duyu verilerine konu oluşturan olgular düzensiz kabul edilir; düzen, olgu dünyasının değil insan aklının / mantığın bir niteliğidir. 2. Russell’a göre ise olgular arasında mantıksal bir ilişki vardır; olgular düzenlidir ve insan aklı bunu anlaşılır kılmaya çalışır.  ec.